KankerCel.


Een onderzoek naar het werk van Arne Hendriks.

Vorig jaar zomer was ik drie dagen lang in de veronderstelling dat mam dood zou gaan binnen een paar weken. Wat begon met druk op de borst, eindigde binnen een paar uur met een diagnose van de oncoloog: kanker, met uitzaaiingen tegen het ruggenmerg. Maar de MRI scan vertelde alsnog een ander verhaal.
Het bleek, ja hoe zullen we het zeggen, ‘ mee te vallen ‘. Een schwannoom, een goedaardig gezwel op een afgestorven ruggenzenuw had de artsen op het verkeerde spoor gezet. Een goedaardige klomp cellen, met kwaadaardige gevolgen. De plek is op zijn minst ongunstig te noemen.
De specialist in het Radboud sprak twee maanden later zijn oordeel uit: u moet onder het mes.

 

Kanker is al een lange tijd onderdeel van mijn leven. Kanker, gezwellen, goed of kwaadaardig zijn meer dan eens onderwerp van gesprek. Knobbeltjes, verkleuringen en deukjes in het vlees. Vermoeidheid, zeurderige pijn en andere vage klachten die eigenlijk niets verraden over wat onder onze huid schuilgaat. Dat is het verraderlijke aan kanker. En iedereen is met kanker bekent. We hebben het, we krijgen het, we hebben het overwonnen, we kennen iemand die het heeft of heeft gehad. Nog steeds is kanker een taboe of op zijn minst een emotioneel beladen onderwerp. Logisch ook, want er is veel lijden, rouw en verlies mee gepaard. Maar misschien is de belangrijkste reden wel dat we ons door kanker verraden voelen. Niet alleen door ons lichaam dat ons vaak pas laat laat weten dat er iets niet klopt, maar ook omdat we het gevoel hebben dat we misschien niet goed genoeg voor onszelf hebben gezorgd.  Ons lichaam, onze tempel dat een schuilmoordenaar verzorgd en laat groeien.
Misschien dat juist door deze ervaringen jouw project me zo aanspreekt Arne. KankerCel. De titel en de theorie van het onderzoek zijn controversieel.
Prettig.
Er is nog een reden waarom ik graag dichterbij je werk zou willen komen. 

Rationele verklaring

Na velen jaren werken in het produceren van meer, drong de vraag zich steeds sterker aan me op: hoeveel hebben we nodig? Alsof ik ergens de verwachting had dat mijn werk uiteindelijk voltooid zou zijn. Maar zoals je weet, het stop nooit. Sterker nog, we willen meer.
Waarom? Waarom gaan we gewoon door met op de lange termijn destructief gedrag? Wat kan de verklaring zijn van dat massale irrationele gedrag terwijl we er zo prat op gaan dat we rationele wezens zijn?  Zijn we korte termijn wezens?

Al sinds de 19e eeuw wordt het gedrag van de mens en de menselijke rationaliteit ook met exacte, wetenschappelijke methodes bestudeerd. Maar in hoeverre is onze theoretische en praktische rationaliteit in deze modellen te vangen? Hoe verhouden zij zich tot ons vermogen om, door zelfreflectie, kennis te krijgen van onszelf en onze eigen drijfveren? En welke ruimte blijft er over voor zelfsturing en vrije wil als deze modellen ons gedrag volledig kunnen verklaren en voorspellen? ( Nota bene: dit zijn vragen uit de reader “modellen van mens Universiteit Utrecht” ).  Ons gedrag is vooralsnog onvoorspelbaar en irrationeel te noemen, geen enkel model heeft voldaan aan het volledig verklaren van ons gedrag. Zijn we dan soms de slaven van systeem 1 denken?

En misschien de belangrijkste vraag: waarom zouden we dit allemaal willen weten? Waarom doe je onderzoek naar waarom we meer willen? Welk resultaat hoop je ermee te kunnen bereiken? Wil je langer, beter, meer leven? Willen we in balans zijn met het fragiele ecosysteem van de wereld omdat dat is wie we eigenlijk zijn? Of willen we ons gedrag ontrafelen, inschatten en sturen omdat we inzien dat de complexiteit en de fragiliteit van ons ecosysteem ons vroeg of laat catastrofaal gaat worden?

 

Wij willen overleven.

 

Utopie


Bestaat die ideale balans (met de mens) en de wereld? Of is dit een utopie? 

Misschien zit ik wel niet op het juiste spoor. Heeft je werk niets te maken met de wetenschappelijke modellen van de mens. Maar in het vinden van een nieuwe betekenis van termen die ons kunnen helpen om onze drang naar meer te verklaren. Een semantische paradigma verschuiving?
Nieuwe betekenissen, een nieuwe taal die zich laat vormen in gesprekken met biologen, economen en artsen?

En de oosterse filosofie?

Zomaar wat gedachten als basis voor mijn onderzoek naar je werk. 
Ik ben heel benieuwd hoe het gaat. Of je ( nog, al ) bezig bent met onderzoeken.  

Tot snel.